Het einde van een tijdperk

geplaatst in: Blog | 0

‘Wat wordt het dit jaar’

Het nieuwe jaar gaat bijna beginnen en dat betekent dat we weer gaan plannen! Nog naboerend van het kerstmaal en met al wat oliebollen in de buik, vraagt iedereen elkaar wat de plannen zijn, want traditiegetrouw is de kerstvakantie het moment om massaal de zomervakantie te boeken. Iedereen struint en masse het internet af naar de vroegboekkortingen en andere lokkertjes. Wat wordt het dit jaar? Een vliegvakantie naar het zuiden of gewoon met de auto op pad? Kamperen bij de boer? Of dit keer iets idioot luxe omdat je zeker weet dat je die Nieuwjaars jackpot in je zak gaat steken? Een beetje mijmerend moet ik denken aan de tijd dat er bij ons in huis de brochures van Sporthuis Centrum, de Vrij Uit en de ANWB vakantiegids op tafel kwamen.

Wie gaat er tegenwoordig nog naar een reisbureau om brochures te halen? Het einde van een tijdperk? Wij zaten toen in ieder geval met het hele gezin rond de tafel, gezellig door de deze vakantie magazines te bladeren, voorpret 1.0!

‘Dat kon daar gewoon’

Papermints Wham! WenskaartenTerwijl ik daar aan denk, dringt het tot mij door. Een gevoel van gemis, iets wat ik niet zag aankomen. Noem het een wake up call. Het zit zo, mijn moeder haalde deze vakantiebrochures vaak af in een vestiging van een groot warenhuis. Daar was in die tijd op de bovenste etage een in house reisbureau. Ja, ik zie het nog zo voor me. Vlakbij de toiletten. Ik besef me nu dat ik nog meer herinneringen heb aan dit warenhuis. Zo ging ik tijdens mijn middelbare schooltijd vaak in de kelder op de muziekafdeling, het blaadje van de Top 40 halen, en en passant een paar singeltjes luisteren. Dat kon daar gewoon. Stond je daar met een man of wat naast elkaar beetje appelig voor je uit te staren, met muziek op de kop. Een meneer achter de balie met engelengeduld. Mijn allereerste CD heb ik daar gekocht Fantastic van Wham!, toen we het nog niet wisten van George. Trouwens, George, je blijft voor altijd fantastisch! Later heb ik er, tijdens mijn studietijd in Utrecht, nog vaak geluncht. Daar was het bij mooi weer goed toeven op het dakterras met uitzicht op de Dom.

’Ik wilde het toch even kwijt’

Papermints wenskaarten v en d
Foto: Emerce.nl

Toen ik hoorde dat het doek ging vallen voor dit iconische bedrijf, voelde ik eigenlijk weinig emotie. Vreemd misschien, want ik kwam er met enige regelmaat. Ik snuffelde er maar wat graag rond en van de afdeling beenmode & accessoires, nam ik altijd wel wat mee. Mijn bijdrage was in ieder geval niet voldoende om dit bedrijf in de lucht te houden. Behalve aan dat andere warenhuis, waar ik tijdens mijn schooltijd heb gewerkt, heb ik aan geen enkele andere winkel zulke tijd bepalende herinneringen. Gek dat het plannen van een vakantie plotsklaps zoveel losmaakt. Wat al in zoveel liederen bezongen wordt is hier dan ook zeker van toepassing; you don’t know what you got till it’s gone. Het is misschien een beetje laat, maar ik wilde het toch even kwijt. Niet meer in het straatbeeld, maar voor altijd in mijn herinneringen. Vroom & Dreesmann, bedankt voor de mooie tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.