Smartphone junkie

geplaatst in: Blog, Uncategorized | 1

Als ik de laatste ontwikkelingen op het gebied van telefonie mag geloven, dan bezit ongeveer 80% van de Nederlanders een smartphone. Op straat, op het schoolplein, in de winkels, in wachtkamers, op treinstations ja zelf op de fiets of achter het stuur, zitten mijn medelanders op hun tijdlijn te turen. Stel je eens voor dat je iets mist en jij hebt er niet over gelezen, gepost, gehashtagd? Maar ook; zijn er nog berichten in de blabla-groep? Even checken. Staan er ergens files? Even checken. Wat wordt het weer? Even checken. Zou ik zelf nog zonder kunnen of ben ik ook een smartphone junkie? Ik las laatst dat sommige stellen meer naar hun telefoon kijken dan naar hun partner. Maar goed kom op zeg, natuurlijk kan ik zonder! Het is maar een ding hoor. En zo begon dan de uitdaging; een week lang geen smartphone.

Wat voelde ik mij ineens naakt!

Het feit dat ik nog snel een postje wilde maken voor social media zei misschien al genoeg. Ja, ik gebruikte een verkleinwoord, typisch taalgebruik van verslaafden. ‘Echt waar, het was maar één sigaretje, één wijntje, één kroketje.’ Natuurlijk. ‘My precious’ werd voor de gelegenheid op plaats X verstopt om te voorkomen dat ik midden in de nacht op het balkon stiekem op dat schermpje zou gaan kijken. Wat moesten de buren dan wel niet denken? Adem in, adem uit. Had ik plotseling mijn horloge nodig, waar was dat ding? En serieus, hoe warm werd het die week dan? Misschien moest ik toch even de computer opstarten, want dat mocht dan wél. Nee, niet nu al toegeven, wees sterk, geniet van je koffie, kijk naar buiten, laat het allemaal maar gebeuren. De boel de boel. Ga iets leuks doen met je kinderen. Lees een boek. Poeh, wat voelde ik mij ineens naakt! En heel erg verslaafd. Ik kende de verhalen wel maar dat gaat altijd over die anderen. Zo erg ben ik niet…

Minder prikkels, minder irritatie

Na een paar dagen ging het gelukkig beter met me. Ik voelde me rustiger, had die prikkel niet meer nodig. Ik kreeg ruimte in mijn hoofd voor een voorzichtige eerste analyse. Social media miste ik niet eens zo erg, ondanks dat ik er wel vaak aan dacht, kon ik de behoefte er iets mee te doen, goed onderdrukken. Ik miste wel de praktische dingen. Zo had ik de gewoonte ontwikkeld om meerdere malen per dag naar het weerbericht te kijken, want blijkbaar was één keer niet genoeg. Het nieuws te lezen, mails te beantwoorden, iets op te zoeken op Google, foto’s te maken en direct aan familie en vrienden te sturen. Hoe deden de mensen dat vroeger? Die lazen waarschijnlijk een papieren krant, belden elkaar, stuurden geen appje maar een kaart. Smartphones zijn handige hulpmiddelen om informatie te vergaren of te delen. De valkuil is dat je ogen aan dat scherm gaan plakken. Bijna elk gesprek geeft aanleiding om iets op te zoeken, gewoon omdat het kan. Onthoud ik alles? Zoals Doe Maar ooit zong: je kijkt wel, maar je ziet niks. Andere verslaving, zelfde effect. Gelukkig weet ik nu dat ik ook zonder al die input kan. Ik kan die smartphone prima in de kast leggen, alle pingels staan uit. Ik kijk op vaste tijden even of er iets is. Minder prikkels, minder irritatie. Gaat het straks regenen? Jammer dan.

Een Antwoord

  1. Dag Linda, Ik gebruik geen facebook of twitter, heb het geluid van de smartphone, die ik ik nog maar 7 maanden heb, op ‘uit’ gezet.
    Dus datgene wat jij nu een week ervaren hebt, heb ik al vanaf ongeveer dag 1 ingevoerd. Zag zojuist een meisje, al fietsend, haar smartphone een kusje geven. Degene aan de andere kant had weer een goede dag!

Laat een reactie achter